Annelik, özellikle bizim gibi kültürlerde pek çok insan için hala zor ve bazen de dayatılmış bir rol olarak deneyimleniyor. “Kutsallık” şemsiyesi, istemeyeni ya da olamayanı daha da zorluyor.
Halbuki yeni bir hayatın bir bedende başlaması ve sonra o bedenden ayrılıp ayrı bir birey olarak hayatına devam etmesi kutsallıktan çok biyolojik ve genetik bir şaşkınlık olabilir mi?
İnsan bedeninin böyle bir becerisinin olması değerli bir şeydir ancak kutsallık ve benzeri kavramlar kadınları baskılamak ve kısıtlamak için kullanılmamalı ve buna gereğinden fazla anlamlar yüklenmemelidir.
Annelik içgüdüsü diye
bir şey var mı?
İçgüdü, türün tüm bireylerinde eşit biçimde ortaya çıkan davranış kalıbıdır. Tüm anneler aynı şekilde davranmadığına göre, sözkonusu olan belki de içgüdüler değil “kültür” ve “normlar” olabilir mi?
Annelik tek bir kalıba sığmaz
Yüzlerce çocuğa öğretmenlik yapan bir insan, tek başına çocuk büyüten bir baba, aynı cinsiyetten iki ebeveyn… İster insan, ister hayvan isterse de bir bitki olsun, bir canlıya bakmak, sevmek ve yetiştirmek de anneliktir.
Anne olmak bir zorunluluk değil bir tercih.
İstemeyenin de, isteyip olamayanın da var olduğunu akıldan çıkarmamak çok değerli. Kimsenin ne olmak istediği ya da istemediği de başkasını ilgilendirmiyor.
“Aman dikkat! Çocuklarına
nefes alanı bırakmayan sevgi faşisti annelerden olma”
Elif Şafak, Siyah Süt
